حكمرانان » « 1 » اشاره به همين معنا است . البته پيشوايى و رهبرى در اجتماعات معمولى انسانى بدون امر و نهى و فرمان و اطاعت ، عملا امكان ندارد ، و لذا اطاعت پيشوا و رهبر الهى هم در كليه دستوراتش لازم است ، ليكن آن هم يك اطاعت كوركورانه نيست ، چون مىدانيم هر چه پيشواى منتخب الهى بگويد صلاح است گر چه ما مصلحتش را ندانيم . پس باز هم حكومت ، حكومت قانون و مصلحت است . البته دعواى لفظى نداريم چه امامت بگوئيد و چه حكومت . به هر حال رهبرى اسلامى تحميل اراده نبوده صرفا تكامل اجتماع منظور است . انتخاب لفظ امامت در اصول اسلامى نمايشگر حركت تكاملى حكومت اسلام است . و شايد اين نكته هم رعايت شده كه عكس العمل روانى نداشته باشد .

--> ( 1 ) - امالى شيخ به نقل بحار صفحه 48 جلد 2 : ( الملوك حكام على الناس و العلم حاكم عليهم »